Home
 
mei15
Ode aan Heuvink

Op  vrijdagochtend 12 januari 2018 kreeg ik tijdens een treinrit van Amsterdam naar Den Haag een droevig bericht. Het was een appje van Thijs Heuvink. Heuvink was inmiddels afgezakt naar de kelder van mijn chatgesprekken. We spreken elkaar minder. Maar dat geeft niet: de liefde wordt er niet minder door.  

‘ Tommie! Hoe ist kjeal? Wilde zeggen dat ik per direct ben gestopt met voetballen. Knie is noar de donder. Het enige wat ik heb is de nieuwe kruisband dat weet je. Alleen het probleem is dat die niet meer werkt haha’ Typisch Heuvink. Onheil bestrijden met humor.  

 Wat doe je als je een dergelijk triest bericht krijgt? Het zat eraan te komen natuurlijk. Maar toch. Ik keek naar buiten. Naar het randstedelijke gebied dat aan me voorbij trok. Mijn gedachten gingen al vrij snel naar vroegere tijden.

Bijvoorbeeld naar de eerste keer dat we samen voetbalden. In de F2 van SOS, amper 5 jaar oud. Op die leeftijd wilde je zo graag voetballen dat je jezelf thuis al in de trainingskleren hees. Ging je met je voetbalschoentjes door de kamer lopen. Vol van energie en enthousiasme. Omdat je weer mocht voetballen met je maatjes.  

Heuvink heeft zijn eigen voetbalschoentjes nog steeds bewaard. Diadora, als ik me niet vergis. Met afgesleten nopjes.  Op onze eerste elftalfoto staan legendes als Maarten Kamp, Huub te Brake, Leander Korenromp en Niels Hegeman. Heuvink mijdt met een verbeten kop de camera. Waarschijnlijk zijn blik reeds gericht op de tegenstander. ‘ Die ga ik opvreten!’  

In die tijden kwam je uit school en ging je linea recta naar de trainingsvelden van SOS, het rolschaatsbaantje in de Blenke of het schoolplein van de Es. Daar woonde Heuvink. Aan de Herman Kampmanstraat. We hadden een gat gemaakt in de heg. Daar kropen we doorheen. Vaak gingen we tienen. Toen zag je zijn buitengewone talent al. Dat ventje had een perfecte balbehandeling en techniek. Zijn techniek was jaloersmakend. Eindeloos hooghouden, hoofd, knie, links en rechts, allerlei trucjes, bal in de nek. Geen probleem. Het gemak spatte ervan af. Wat een genot om naar te kijken.     

Heuvink trainde ook zijn mindere been al op zeer jonge leeftijd. Het staat mij nog heel helder voor ogen dat hij eindeloos met zijn linkerbeen oefende tegen een muurtje op het schoolplein van de Es. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Het resultaat was dat de meest gestelde vraag aan hem was: ‘Ben je nu rechts- of linksbenig?’ Hij schoot in ieder geval met beide benen de ballen even hard tegen de touwen.  

Heuvink was al op jonge leeftijd beresterk. Ik heb me altijd afgevraagd (en dat doe ik nog steeds) hoe iemand- zonder elke dag twee uur in de sportschool te zitten- zo’n beest kan zijn. De term ‘balvast’ is zeer van toepassing op hem. Als hij de bal afschermde voor verdedigers kwamen ze er nooit en te nimmer aan te pas. Hij wimpelde ze af als irritante steekvliegen. Ik heb meerdere verdedigers letterlijk stuk zien lopen op de muur Heuvink. Die arme stakkers vielen gewoon op de grond.  

Met Heuvink in de gelederen behaalden we succes na succes. Kampioen in de F en in de D. Daarna volgden mannen met lange jassen van de KNVB en scouts van BVO’s. Heuvink vertrok naar Zwolle, waar hij op jonge leeftijd een jeugdcontract voor meerdere jaren tekende. Vonden wij als vrienden mooi. Kon hij mooi bier halen in de kroeg. Eveneens haalde hij het districtselftal, met onder andere Collins John.  

In de jeugd van Zwolle ging Heuvink door met wat hij in Hellendoorn ook al jaren deed. Scoren, scoren en nog eens scoren. Ik herinner me een wedstrijd op sportpark het Rietveld te Almelo. Heuvink in de spits bij Zwolle. Ik laatste man bij Heracles. We stonden bij rust met 3-0 voor. Kat in het bakkie, dacht je dan. Maar nee. Heuvink scoorde na rust een hattrick en we verloren de wedstrijd met 4-3. Na de wedstrijd snel douchen en naar de SOS-kantine. Pils drinken. Thuis omkleden. De Zaal Dijkbus van 21:00 bij de Rabobank pakken.  Week in week uit.   

Achteraf gezien is dat denk ik een van de redenen geweest waarom Heuvink het uiteindelijk niet gehaald heeft. Aan zijn talent lag het niet. De knieproblemen kwamen pas later. Hij genoot van het uitgaansleven, de gezelligheid en de nuchterheid van het dorpse leven. Kantine en kroeg als natuurlijke habitat. Alleen uitzonderlijke talenten als George Best halen dan nog de top.  

Verder dan warmlopen bij het 1e van Zwolle kwam het uiteindelijk niet. Erg jammer dat hij nooit de kans heeft gekregen om minuten te maken in de hoofdmacht. Misschien was alles dan anders gelopen.  

Uiteindelijk belandde hij via SVZW en DETO bij vv Hellendoorn. Daar heeft hij de club veel mooie momenten gebracht. Zowel op het veld als daarbuiten. Hij is topscorer aller tijden voor de club met ruim 70 doelpunten. Zijn doelpunten waren vaak van uitzonderlijke schoonheid en klasse. Dat waren er nog veel meer geweest als zijn knie niet tegen had gewerkt.  

Heuvink neemt op 19 mei as. afscheid van het 1e elftal van vv Hellendoorn. Hierbij een oproep: ga naar sportpark de Voordam en eer deze man!  

Thomas Claassen
  Vorige     Volgende  

Terug naar overzicht
 

 

Hoofdsponsor Heren
 
 
Hoofdsponsor Dames
 
 
Webshop
 
 
Volgende wedstrijd
 

 

 
Sponsoren
 
 
Magazine 2017-2018